Poradnik poświęcony jest problematyce prawa autorskiego i praw pokrewnych. Jakkolwiek zagadnienia prawa autorskiego zostały uregulowane w odrębnej ustawie, jako dziedzina prawa, prawo autorskie jest częścią prawa cywilnego. Pierwsza polska ustawa o prawie autorskim została uchwalona w dniu 29 marca 1926 r. Jak na owe czasy ustawa ta była nowoczesna i stała się pierwowzorem innych, podobnych regulacji w państwach europejskich.

Od tego też czasu rozwija się w tym zakresie doktryna i orzecznictwo. Okres powojenny to czas obowiązywania ustawy z dnia 10 lipca 1952 r. o prawie autorskim. Pod rządami tej ustawy nie dochodzi do znaczącego rozwoju prawa autorskiego.

Zgubne wręcz oddziaływanie ma powszechne przekonanie o tym, iż wszystko, co w Polsce powstawało, należało do wszystkich Polaków i w związku z tym można z tego dorobku nieskrępowanie korzystać. Niestety, przekonanie to nadal funkcjonuje w świadomości wielu osób.

Autorzy

Na światowym rynku innowacji Polska jest praktycznie nieobecna. W Stanach Zjednoczonych, największym rynku patentowym na świecie, gdzie rocznie zgłaszanych jest do ochrony około 200 tysięcy wynalazków, patenty uzyskuje od kilku do kilkunastu polskich wynalazków. Przykładowo, w roku 2001 - 16, rok wcześniej -13. Hiszpania, z którą lubimy się porównywać, uzyskała w USA w tym samym czasie odpowiednio 340 i 318 patentów. Na rynku europejskim sytuacja wygląda podobnie. W Europejskim Urzędzie Patentowym na około 80 tys. zgłoszonych wynalazków wynalazcy polscy uzyskali w 2002 roku 10 patentów. Nikła obecność polskich innowacji na rynku międzynarodowym ma swoje źródła w Polsce.

Zainteresowanie ochroną własności przemysłowej w odniesieniu do wynalazków, wzorów użytkowych i przemysłowych, omawianych w rozdziałach 2-4 niniejszego Poradnika jest niewielkie. Przykładowo, w roku 2002 tylko w trzech województwach liczba opatentowanych wynalazków była większa od 100 (Mazowieckie, Śląskie i Małopolskie), natomiast w siedmiu nie przekraczała 25.

W Unii Europejskiej artykuły żywnościowe mogą zwykle znajdować się w obrocie handlowym bez uprzednich zezwoleń lub certyfikatów, co także podkreśla doniosłość kontroli żywności jako systemu zapewnienia przez władze UE i krajów członkowskich, że artykuły żywnościowe umieszczone na rynku są bezpieczne, odpowiednio oznakowane i chronione są ekonomiczne interesy konsumenta.