Wspieranie rozwoju przedsiębiorczości oraz tworzenia nowych miejsc pracy w sektorze małych i średnich przedsiębiorstw (MSP) jest zjawiskiem charakterystycznym we współczesnej gospodarce rynkowej. Stymulowanie wzrostu MSP oraz pomoc ukierunkowana na tworzenie warunków sprzyjających powstawaniu alternatywnych miejsc pracy są coraz częściej wymieniane wśród tych obszarów polityki gospodarczej, których realizacja może stosunkowo szybko przyczynić się do poprawy trudnej sytuacji społeczno-ekonomicznej w wielu regionach Polski.

Poręczenia kredytowe są jednym z najbardziej tradycyjnych instrumentów finansowych stosowanych w realizacji celów polityki gospodarczej ukierunkowanej na rozwój sektora małych i średnich przedsiębiorstw. Historia poręczenia jako formy zabezpieczenia finansowania sięga czasów, w których pieniądz stał się środkiem płatniczym. Udzielanie poręczeń zostało zinstytucjonalizowane dopiero pod koniec XIX w. Stało się to w Belgii i Francji, gdzie powstały pierwsze instytucje udzielające poręczeń kredytowych w celach zarobkowych, zwane funduszami poręczeń kredytowych. Jednak dopiero niezwykle dynamiczny rozwój banków oraz wzrost popytu na pieniądz kredytowy w latach pięćdziesiątych XX w. doprowadziły do powstania oraz rozwoju systemów poręczeń kredytowych również w innych państwach.