Strategie mediacji jako alternatywnej formy rozwiązywania sporów

Mediacja w polskim systemie prawnym pierwszy raz zagościła za pośrednictwem dyrektywy Parlamentu Europejskiego i Rady 2008/52/WE z 21.05.2008 r. w sprawie niektórych aspektów mediacji w sprawach cywilnych i handlowych (dalej: Dyrektywa mediacyjna). Odnosi się ona do spraw cywilnych i handlowych głównie o charakterze transgranicznym, a jej założenia nawiązują bezpośrednio do ruchu ADR (ang. Alternative Dispute Resolution).

Dyrektywa mediacyjna wprowadziła definicję procesu mediacji, którą określa jako „organizowane postępowanie o dobrowolnym charakterze, bez względu na jego nazwę lub określenie, w którym przynajmniej dwie strony sporu próbują same osiągnąć porozumienie w celu rozwiązania ich sporu, korzystając z pomocy mediatora. Postępowanie takie może zostać zainicjowane przez strony albo może je zaproponować lub zarządzić sąd, lub nakazać prawo państwa członkowskiego” (art. 3 ust. a). Dyrektywa wskazuje również na definicje mediatora. „Mediator oznacza osobę trzecią, do której zwrócono się o to, aby przeprowadziła mediację w sposób skuteczny, bezstronny i kompetentny, bez względu na jej nazwę lub zawód wykonywany w danym państwie członkowskim oraz sposób jej wyznaczenia lub formę, w której zwrócono się do niej o przeprowadzenie mediacji” (art. 3 ust. b).